Κορονοϊός: Νοσηλευτής αναζητούσε ακόμη και στο Παίδων αναπνευστήρα για 32χρονο – Ανάρτηση γροθιά στο στομάχι - ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ

ΤΙΤΛΟΙ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Post Top Ad

Responsive Ads Here

Πέμπτη, Απριλίου 01, 2021

Κορονοϊός: Νοσηλευτής αναζητούσε ακόμη και στο Παίδων αναπνευστήρα για 32χρονο – Ανάρτηση γροθιά στο στομάχι


Μια γυναίκα που έχει, κατά το κοινώς λεγόμενο, «φάει» με το κουτάλι τα νοσοκομεία. Το όνομά της είναι Βούλα Φεϊζίδου και είναι νοσηλεύτρια στη ΜΕΘ του Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». Με μια ανάρτηση που «τσακίζει» κόκκαλα, αποκάλυψε ότι συνάδελφός της έψαχνε αγωνιωδώς αναπνευστήρα για ασθενή μόλις 32 ετών.
Τα λόγια της νοσηλεύτριας του Παίδων, προϊσταμένης της ΜΕΘ του νοσοκομείου, είναι γροθιά στο στομάχι για τη μάχη, άνιση πολλές φορές, που δίνουν οι εργαζόμενοι. Για τις συνθήκες πολέμου που βιώνουν στα γεμάτα νοσοκομεία, για την πίεση που ασκείται εξαιτίας της πανδημίας. Τη μάχη για να βρεθεί αναπνευστήρας ώστε να διασωληνωθεί ένας νέος άνθρωπος.

«Έχω 18 ασθενείς διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ και θέλω αναπνευστήρες! Έχω ένα παλικάρι 32 χρονών… δώσε μου τουλάχιστον έναν γι’ αυτόν… Θα έρθω εγώ να τον πάρω». Με αυτά τα δραματικά λόγια, συνάδελφός της από άλλο νοσοκομείο την παρακάλεσε χθες το μεσημέρι να τη βοηθήσει. Αλλά δεν μπορούσε. Δεν είχε αναπνευστήρα να δώσει. Ευτυχώς, τελικά βρέθηκε. Αλλά έως τότε, η αγωνία των νοσηλευτών λυγίζει και τον πιο δυνατό.


«29 χρόνια νοσηλεύτρια σε παιδιατρική ΜΕΘ-προϊσταμένη τώρα- έχω δει κι έχω ζήσει πολλές δύσκολες στιγμές, αυτό όμως ήταν γροθιά στο στομάχι! Άλλο είναι οι ανακοινώσεις αριθμών στην τηλεόραση κι άλλο να σου λέει τι ζει ένας φίλος σου», γράφει η κα Φεϊζίδου.


Με συγκλονιστικό τρόπο περιγράφει πως έζησε προσωπικά την αγωνία του «να μην μπορείς να πάρεις ανάσα». «Όσο δύσκολο κι αν είναι να χάνεις έναν ασθενή που πάλεψες με όλους τους τρόπους να τον σώσεις, δε συγκρίνεται με τίποτα με το να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος “σκάει”, δε μπορεί να εξασφαλίσει τη βασική προϋπόθεση για τη ζωή του, την ανάσα. Ήμουν δίπλα στη μητέρα μου όταν πέθαινε με αυτό τον τρόπο… ένας άνθρωπος ήρεμος κ χαμηλών τόνων, που χωρίς να το αντιλαμβάνεται ούρλιαζε και άνοιγε τα χέρια σαν πουλί μπας και “ανοίξουν” λίγο εκείνα τα ρημαδοπνευμόνια και μπει μέσα λίγος αέρας!».

Μητέρα ενός αγοριού 29 ετών η ίδια, δεν μπορούσε να μην σοκαριστεί από το γεγονός πως ένας άνθρωπος 32 ετών χρειαζόταν αναπνευστήρα και δεν τον είχε.

«Δεν είναι η ώρα να πούμε ποιος φταίει, ειδικά όλοι εμείς του ΕΣΥ που τα ζούμε. Είναι όμως ώρα να φωνάξουμε γι’ αυτό που γίνεται μήπως και βρεθεί τρόπος έστω και τώρα να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, μήπως και βρεθεί τρόπος να ενδιαφερθούν οι ιθύνοντες να βρούνε λύσεις και τέλος μήπως και βρεθεί τρόπος να πειστούν όλοι να εμβολιαστούν», λέει και προσθέτει πως όσο και να ανησυχούν οι νοσηλευτές για τα εμβόλια «ας είναι αυτό μια “ηρωική” μας πράξη για το καλό της ανθρωπότητας κι ότι ήθελε προκύψει».


Όλη η ανάρτησή της

“Έχω 18 ασθενείς διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ και θέλω αναπνευστήρες! Έχω ένα παλικάρι 32 χρονών…δώσε μου τουλάχιστον έναν γι αυτόν… Θα έρθω εγώ να τον πάρω!!!”

4μμ σήμερα…ακόμη στη δουλειά ο συνάδελφος από άλλο νοσοκομείο που μου τηλεφώνησε γεμάτος αγωνία μήπως και μπορέσω να τον βοηθήσω. 29 χρόνια νοσηλεύτρια σε παιδιατρική ΜΕΘ-προϊσταμένη τώρα- έχω δει κι έχω ζήσει πολλές δύσκολες στιγμές, αυτό όμως ήταν γροθιά στο στομάχι! Άλλο είναι οι ανακοινώσεις αριθμών στην τηλεόραση κι άλλο να σου λέει τι ζει ένας φίλος σου. Όσο δύσκολο κι αν είναι να χάνεις έναν ασθενή που πάλεψες με όλους τους τρόπους να τον σώσεις, δε συγκρίνεται με τίποτα με το να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος “σκάει”, δε μπορεί να εξασφαλίσει τη βασική προϋπόθεση για τη ζωή του, την ανάσα. Ήμουν δίπλα στη μητέρα μου όταν πέθαινε με αυτό τον τρόπο…ένας άνθρωπος ήρεμος κ χαμηλών τόνων, που χωρίς να το αντιλαμβάνεται ούρλιαζε και άνοιγε τα χέρια σαν πουλί μπας και “ανοίξουν” λίγο εκείνα τα ρημαδοπνευμόνια και μπει μέσα λίγος αέρας! Τίποτε δε συγκρίνεται με την πίκρα που νιώθεις ως επαγγελματίας υγείας όταν ξέρεις ότι “αν ήταν αλλιώς καμωμένα όλα”, όλοι οι άνθρωποι και μαζί κι αυτό το παλικάρι θα είχαν την ευκαιρία να παλέψουν για τη ζωή τους. Ο γιος μου είναι 29…το παλικάρι θα έχει μια οικογένεια, γονείς απελπισμένους γιατί δε μπορούν να είναι δίπλα του να του κρατούν το χέρι και να του δίνουν κουράγιο. Σε όλη τη διαδρομή δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου κ- αφελώς ίσως- σκεφτόμουν αν μπορούσα να κάνω κάτι εγώ, αν μπορούσαμε όλοι οι νοσηλευτές να σκεφτούμε κάποιες λύσεις, να κάνουμε κάτι οργανωμένο, μεταφέρονται άραγε κάποιοι σε πιθανόν κενές κλίνες της περιφέρειας; Άραγε τι άλλο μπορούμε να ζητήσουμε απ΄αυτούς που πολεμάνε στα νοσοκομεία ενηλίκων; Το μυαλό μου δούλευε ασταμάτητα …παράλληλα με τα μάτια μου….

Δεν είναι η ώρα να πούμε ποιος φταίει, ειδικά όλοι εμείς του ΕΣΥ που τα ζούμε. Είναι όμως ώρα να φωνάξουμε γι αυτό που γίνεται μήπως και βρεθεί τρόπος έστω κ τώρα να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, μήπως και βρεθεί τρόπος να ενδιαφερθούν οι ιθύνοντες να βρούνε λύσεις και τέλος μήπως και βρεθεί τρόπος να πειστούν όλοι να εμβολιαστούν. Δεν είναι αμόρφωτοι οι νοσηλευτές και γι αυτό δεν εμβολιάζονται. Έχουν μια δικαιολογημένη ανησυχία για τα εμβόλια που δεν έχουν δοκιμαστεί όσο θα έπρεπε. Όσο και να ανησυχούμε όμως, ας είναι αυτό μια “ηρωική” μας πράξη για το καλό της ανθρωπότητας κι ότι ήθελε προκύψει, όπως είπε μια φίλη φαρμακοποιός. Άλλωστε αν καταφέρεις με τις πράξεις σου να σώσεις έστω κ έναν άνθρωπο, τότε άξιζε που ήρθες σ΄αυτή τη ζωή!

Καλή δύναμη και καλή τύχη σε όλα τα “παλικάρια” που βρέθηκαν να παλεύουν σε έναν άνισο αγώνα”.

Post Bottom Ad

Responsive Ads Here